வழக்கம்போல இந்த வாரமும் உழவர் சந்தைக்குப் போயிருந்தோம். ஒரு கடையில் நான் உட்பட சிலர் காய்கறிகளைப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். கடைக்கு எதிரிலேயே தெருவின் நடுவில் ஒரு பெண்ணும் , அவரது அம்மாவும்(அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்) நின்றுகொண்டு சத்தம்போட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
நான் ஒட்டுக் கேட்காமலேயே(நெஜமா, நம்புங்க) அவர்களின் வீட்டுக் கதைகள் தானாகவே காற்றில் கரைந்து வந்து என் காதுகளில் விழுந்தன.
அக்கடையில் காய்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்த நம்ம ஊர்க்காரர் ஒருவர் திடீரென திரும்பி அவர்களைப் பார்த்து, "லக்ஷ்மி! லக்ஷ்மி! இங்க நெறைய பேரு தமிழ்க்காரங்க இருக்காங்க, மெதுவா பேசு" என்றார் சத்தமாக !
அவர் சொன்னது எனக்குப் புரிந்தும், சிலருக்குப் புரியாமலும் அக்கடையில் இருந்த மொத்த கூட்டமும் அவர் பார்த்த திசையை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தார்கள் .
அப்பெண்ணின் பெயர் 'லக்ஷ்மி' என்பது இப்போது எனக்குத் தெரிந்து விட் ட து. (ஆனாலும் இங்கே நான் பெயரை மாற்றிப் போட்டுள்ளேன்)
ஆனால் அவர்கள் இவர் சொன்னதைக் காதில் வாங்கிக் கொண்டதாகவேத் தெரியவில்லை. சில நொடிகளிலேயே மீண்டும் சத்தம்போட்டு பேச ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தார் நபர். அவர்களையே மிஞ்சிவிடும் அளவில் இப்போது மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்து, "லக்ஷ்மி! இங்க நெறைய பேருக்கு தமிழ் தெரியும், இங்க பேச வேண்டாம், எதுவா இருந்தாலும் வீட்ல போய் பேசிக்கலாம்" என்றார்.
ம்ஹூம் ...... அவர்கள் அசரவேயில்லை !
அந்த இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தாலும், உண்மையில் சொல்ல வேண்டுமானால் அந்த நபர் சத்தம்போட்டு சொல்லித்தான் அவர்கள் பேசுவதைக் கவனிக்க வைத்தார்.
ஆனாலும் எனக்கு ஒரு விஷயம் கடைசிவரை புரியவே இல்லை. அதாவது அந்த நபர் கடைகடையாகப் போய் காய்கறிகள், பழங்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாரே தவிர, அந்த இரண்டு பேரும் மருந்துக்குக்கூட கடைப் பக்கம் வரவேயில்லை. பேச்சு சுவாரசியத்தில் கடைக்கு வந்ததையே மறந்துவிட்டார்களோ !!
உழவர் சந்தையிலிருந்து வாங்கி வந்த பன்னீர் கரும்பு, பச்சை மல்லாட்டையை சாப்பிட்டுப் பார்த்து எப்படி இருந்துச்சுன்னு சொல்லுங்க !
